Je wordt wakker en voelt hoe je lichaam al aangeslagen is, alsof je een stap achterloopt. Je hart slaat te snel, je schouders zijn gespannen en je gedachten draaien op volle snelheid, nog voordat je zelfs maar uit bed bent opgestaan.

‎

Overdag voelt het alsof je lichaam op chronisch hoogtoeren draait – je raakt zonder duidelijke reden geïrriteerd en hongerig, en je krijgt die innerlijke onrust die je nooit helemaal loslaat.

‎

Ondanks dat je ’s avonds volledig uitgeput bent, is het alsof je lichaam nog steeds niet begrijpt dat het tijd is om tot rust te komen. Je brein blijft doordraaien en de druk op je borst blijft op de achtergrond aanwezig.

‎

Stel je voor dat je elke ochtend rustiger wakker wordt, met helderder focus en een lichaam dat eindelijk ontlast aanvoelt – alsof je terugvindt naar een natuurlijk welzijn waarbij cortisol niet langer je leven bepaalt.